• domowe pierogi, krokiety naleśniki, gołąbki
• serki smakowe i białe, masło
• wędliny i pasztety, kiełbasy
• tradycyjny wiejski chleb wypiekany na liściu kapusty
• serniki, pierniki, ciasto biszkoptowe, makowe, bułki i drożdżówki z nadzieniem
• owoce suszone oraz herbatki owocowe
• cała masa przeróżnych przetworów: ogórki, buraczki, sałatki oraz soki, dżemy, konfitury

Wszystkie te produkty są najwyższej jakości i pochodzą prosto z domowych gospodarstw.

i wiele wiele innych tradycyjnych wyrobów…

Zamkowe wnętrza

zaliczane są do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych szczęśliwie oszczędzonych należy: Wielka Sień, Sala pod Stropem a także Sala pod Zodiakiem. Wywodzą się one z lat 40-tych XVII w. jednakże niestety żadne nie dotrwało do naszych lat w niezmienionej postaci.

Względnie mnogą gromadę konstytuują wnętrza, które powstały w XVIII w. Chronologicznie najstarsze dekorowane były na pocz. lat 80 przez włoskiego artystę-malarza Vincenzo Brennę. Zaliczają się do nich: Pokój Brennowski na parterze, Apartament Pompejański na II piętrze jak również Pokój Chiński na I piętrze z oszczędzoną początkową polichromią pod nowszymi o dwadzieścia lat ozdobami.

Z 2 poł. lat 80 XVIII w. wywodzi się parę wnętrz konstruowanych, skonstruowanych przez Szymona Bogumiła Zuga: Pokój Turecki, Sala Kolumnowa a także łączne z Janem Christianem Kamsetzerem: Sypialnia księżniczki Marszałkowej, Salon Bouchera. Z tego czasu są także: Salon Rokokowy i Wystawa Rzeźb.

Komnaty

Najwybitniej flagowe komnaty powstały ok. 1800 r. na I piętrze skrzydła zachodniego według planów Chrystiana Piotra Aignera. Są to: klasycystyczna Sala Balowa i Kolosalna Jadalnia.

Na przełomie XIX/XX w. zaaranżowano wiele osobliwych wnętrz, z jakich większość przetrwała do teraźniejszego okresu w prawie niezmienionej postaci. Do najciekawszych zaliczają się m.in.: Biblioteka, Salon Narożny, Jadalnia nad Bramą a także liczne pokoje kąpielowe.

We wnętrzach mieszczą się mnogie dzieła sztuki wyprowadzające się z ówczesnych zestawów łańcuckich oraz, powojennych zakupów i składów z różnych muzeów. Najstarsze przedmioty są częścią kolekcji aranżowanej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską i znajdowały się w Łańcucie w 2 poł. XVIII w. Przedstawiały zaopatrzenie wnętrz towarzysząc zarówno zamiarom utylitarnym jak i ozdobnym. Część najcenniejszych z tej kolekcji obiektów dziś można przeglądać w Wystawie Sztuki Muzeum Narodowego w Warszawie.

Następni posiadacze z klanu Potockich pomnażali zbiory o oryginalne nabytki. Dziś możemy w Łańcucie ujrzeć obfite i odmienne kolekcje malowidła i grafiki, mebli, instrumentów, muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin i imponujący księgozbiór.

Więcej informacji na oficjalnej stronie.

Ochoczo zapraszamy do odwiedzania wyjątkowego zespołu dysydenckich piwnic i korytarzy, robiącego jedną z największych atrakcji Rzeszowa – Podziemną Trasę Turystyczną „Rzeszowskie piwnice”. Siatka podziemnych korytarzy, konstruowana latami przez społeczność Rzeszowa, posługiwała im jako sklepiki, składy, warsztaty produkcyjne, wreszcie – w czasie walk i kataklizmów – jako schronienie. Dzisiaj te mistyczne, a zarazem świetnie przebudowane i urozmaicone o wystawę historyczną, piwnice zaświadczają o zaradności, inwencji i inwencji ówczesnych obywateli naszego miasta. Klechda rzeszowskiego Rynku czeka na ujawnienie…

Podziemna Aleja Turystyczna w wielkościach

• Głębokość: 0,5 – 10 m pod taflą Rynku i kamienicami, na trzech kondygnacjach
• Długość: 369 m
• Ilość komnat: 15 korytarzy, 25 piwnic
• Czas powstania piwnic: XIV-XVIII w.
• Przestrzeń obiektu wejścia: 646 m kw.

Piwnice, korytarze, wystawa

Podziemna Aleja Turystyczna przenika pod kamienicami i taflą Rynku, sprzęgając wszelkie jego pierzeje. Indywidualnym piwnicom i przedpokojom przyznano kategorii, odnoszące się do ich procedur a także relacyj miasta.

Aleja kryje w sobie mnogie atrakcje i tajemnice. Można w niej poznać szczątki średniowiecznych zaporów, znaki ogni, nadgryzione „zębem czasu” resztki żelaznych krat i przegubów, kilkusetletnie cegły „palcówki”, zamaskowane skrzyżowania. Atrakcyjności piwnic spełnia wystawa historyczno-oświatowa, na jaką komponują się m.in. repliki zbroi rycerskich, broni białej i zapalnej, galeria ceramiki użytkowej i ceramicznych zabawek, przedstawiająca, z których naczyń i towarów dziennego wykorzystania korzystali ówcześni lokatorowie Rzeszowa. Portret rzeszowskiego Rynku z przełomu XIX i XX wieków prezentują ogromnych wymiarów fotografie umiejscowione w obiekcie wejścia. Właściwą „uliczką pouczającą” stanowi Korytarz Herbowy, w którym zlokalizowane zostały herby byłych posiadaczy Rzeszowa, herby terenów i województw, na rejonie jakich umiejscowione było miasto, wreszcie herby miasta Rzeszowa.

Po wyjściu z Drogi zapraszamy do zwiedzenia prze ciekawej wystawy Muzeum Opowiastek Miasta Rzeszowa, egzystującego katedrą Muzeum Okręgowego w Rzeszowie.